باسمه تعالى پيش گفتار رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَ يَسِّرْ لِي أَمْرِي خير الكلام بعد كلام الملك العلّام فضيلة محمّد النّبىّ الرحمة المختار ( ص ) قال اللّه تبارك و تعالى « إنّ اللّه و ملائكته يصلّون على النّبىّ ، يا أيّها الذّين آمنوا صلّوا عليه و سلّموا تسليما » ( 1 ) درود نامحدود ، نثار پيشواى مطلق « كنت نبيّا و آدم بين الماء و الطين » و داناى محقّق « فعلمت علم الأوّلين و الآخرين » عارف خبير حقايق إلهى و ناقد بصير « أرنا الأشياء كما هى » سرور انبيا و سردفتر أصفيا صدر و بدر هر دو عالم ، سيّد بنى آدم ، پيامبر خاتم ، حضرت محمّد مصطفى ( ص ) و خاندان و ياران او باد . * * * بعد الحمد و الصّلوة - ساليانى چند پيش از اين كه راقم اين سطور با برخى از فرزندان معنوى خويش ، به عنوان دانشجويان زبان و ادبيّات فارسى دانشگاه در ظرف زمانى بناچار محدود - مصاحبت علمى داشت و حضور آنان در ساعات درس ، على العموم بر سبيل استعجال و مانند أكثر متخرّجان مدارس عالى و فارغ التحصيلان دانشگاه‌ها به بويهء ( 2 ) تمثّل به اهل علم و بيش‌تر به منظور تحصيل مدارك عارى از ادراك و در هواى دست و پا كردن جواز استخدام و يا ارتقاء گروه و پايه و با آرزوى خام سود و سرمايه ! همراه بود و از مفاد تمثيل برزويهء طبيب در كليله و دمنه ( 3 ) غافل بودند و تبرّز در زمينهء ادراك و تحقّق در قلمرو معرفت و إحراز صلاحيت علمى را تحت تأثير ظواهر محيط مادّى - پشت گوش انداخته بودند - پس از ختم تحصيل